Μερικά λόγια για τον Εξωτερικό - Περιβάλλοντα χώρο

            Tο Φλεβάρη του 1983, αγόρασα στο χωριό Μπιζάνι 17 στρέμματα γης, για να φτιάξω αυτό το Μουσείο.
            Ήμουνα τότε 60 χρονών. Μέτρησα την αντοχή μου και την ανοχή μου.
            Αυτά που βρήκα ήταν βράχια, ανώμαλο έδαφος με μεγάλες κλίσεις (πουθενά οριζόντια επιφάνεια), λίγες ασφάκες και πουρνάρια 'δω και 'κει και δυο μικρές γκορτσιές. Πουθενά δρόμος ή μονοπάτι δεν υπήρχε.
            Tο πρώτο που 'κανα, ήταν να χαράξω δρόμους. Καθόρισα με μεγάλη προσοχή που θα γινόταν τα κτίρια. Έτσι, όπως ανεβαίνουμε, χαράχτηκε δεξιά η άνοδος και αριστερά η κάθοδος/έξοδος. Δημιουργήθηκε λοιπόν μια νησίδα μικρή, που ήθελα, για να ποικίλλω με το ασύμμετρο ελικοειδές σχήμα της, το χώρο αυτό της εισόδου και εξόδου. Τα μπάζα που έβγαλα, τα διένειμα στο πλάτος του δρόμου και στις πλατείες, όπως αυτή που βλέπετε πρώτη. Φύτεψα ένα πλάτανο στη συμβολή της ανόδου δεξιά και καθόδου αριστερά. Δροσίζει το χώρο που σκιάζει. Δεξιά, χάραξα στο βουνό δρομάκια για τους πεζούς, για να χαρούν τη φύση και να συντομεύσουν την πορεία προς το Μουσείο. Φύτεψα δέντρα, λουλούδια, έβαλα θάμνους και άφησα να φαίνεται το τραχύ φυσικό έδαφος κάπου-κάπου.
            Στα δεξιά της πλατείας, στηρίζω με μεγάλες πέτρες που βρήκα εκεί, την απότομη πλαγιά. Με μεγάλα βράχια και τα υπόλοιπα μπάζα, κάνω τοίχο αντιστήριξης κάπου 40 μέτρα από τ' αριστερά, για να μεγαλώσω την πρώτη πλατεία. Έτσι δημιουργώ επίπεδα, αρκετά, που μου χρειάζονται για να αναπτύξω χώρους ωραίους, με δέντρα, χαμηλή βλάστηση και λουλούδια. Στη συνέχεια, όπως προχωρεί το αυτοκίνητο ή ο πεζός, πριν στρίψουμε επάνω δεξιά, συναντούμε τη δεύτερη πλατεία.