Μετά, μόνος μου, επένδυσα με πέτρα τα θέματα. Στη συνέχεια χρωμάτισα τους χώρους, για να δώσω την ατμόσφαιρα του θέματος και στο τέλος τοποθέτησα τα κέρινα ομοιώματα, στις θέσεις που είχα προκαθορίσει.
Η μόνη σύνθεση που είναι μονοκόμματη, από το "γρο" του δαπέδου μέχρι την τσιμεντένια στέγη ψηλά, είναι η πολύπλοκη σε ανοίγματα σύνθεση της Πίνδου.
Μέτρο σύγκρισης για κάθε θέμα, είχα τον άνθρωπο. Μερικώς, χρησιμοποίησα αρμονικούς λόγους, ανάλογα με το θέμα και την περίσταση. Σε διάφορα θέματα, αύξησα την Τάξη και μείωσα την Πολυπλοκότητα, ή το αντίστροφο, για να βρω το σωστό Μέτρο. Διατήρησα έτσι μια ενότητα στην Ποικιλία. Σεβάστηκα επίσης τη μυστική σχέση ύλης και μορφής, όπως και τη σχέση μεταξύ μορφής και περιεχομένου.
Βασικός σκοπός, είναι να εξυπηρετήσω τον επισκέπτη-θεατή, που βαδίζει, ακουμπά, κατεβαίνει με βήματα μικρά & μεγάλα. Θέλω να κινείται άνετα στο χώρο. Βλέπετε πως ο κάθε επισκέπτης, συγκρίνει το σώμα του με τους χώρους των αιθουσών, διαδρόμων, βράχων, βουνών, κ.λπ., υποκειμενικά.
Έχει λοιπόν ένα μέτρο εξωτερικό (ποιότητα), με το οποίο βγάζει μόνος του την κλίμακα του έργου που βλέπει. Κρατώ με προσοχή τα μέτρα αναγωγής στην ανθρώπινη κλίμακα.
Υπάρχει γύρω μας ο αντικειμενικός χώρος και ο υποκειμενικός χώρος. Και οι δυο λειτουργούν μαζί. Ο αντικειμενικός χώρος προσδιορίζεται με μετρήσιμες διαστάσεις. Ο υποκειμενικός χώρος, γίνεται αντιληπτός με διαφορετικό τρόπο για τον καθένα από μας. Εδώ, μεγαλώνω φαινομενικά το χώρο, χωρίς όμως να αλλάξω τη μορφολογία του. Προσέχω επίσης να μη γίνει ο χώρος εκτός κλίμακας και εκτός θέματος. Παράδειγμα: οι πέτρες με τις οποίες έχω χτίσει τους τοίχους των Φυλακών (μέσα και έξω), φαίνονται πιο μεγάλες σε σύγκριση με τις μικρές πέτρες της καμάρας, ψηλά, καθώς και του δαπέδου, κάτω.
Το εσωτερικό λοιπόν αυτού του Μουσείου, είναι κατασκευασμένο με τέτοιο τρόπο από 'μένα, όπως είδατε στο εισαγωγικό αυτό σημείωμα, ώστε να λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο σα Μουσείο, για τα συγκεκριμένα θέματα.
Τα 12 χρόνια δουλειάς δεν είναι λίγα, γιατί άρχισα στα 60 μου χρόνια και οι δυσκολίες ήταν πολλές: καιρικές συνθήκες, οικονομικά προβλήματα, καλλιτεχνική ευσυνειδησία (μεράκι και τελειομανία), με φέρανε στο χρόνο αυτό. Ένα έργο σαν αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Νομίζω ότι σταμάτησα εδώ που πρέπει.
Αυτό που έκανα, σαν Ιστορική και Καλλιτεχνική αγωγή, είναι μια προσφορά -έστω και ελάχιστη- στον τόπο μου. Είναι το παρελθόν και χωρίς αγάπη για το παρελθόν, δεν υπάρχει αγάπη για την Ιστορία αυτού του τόπου. |
